Πάντοτε του άρεσαν τα αινίγματα. Από μικρός, προκαλούσε τον εαυτό του με κάθε λογής σταυρόλεξα, προβλήματα, λαβύρινθους, κρυπτογραφικά και σπαζοκεφαλιές.
Άλλοτε με επιτυχία κ άλλοτε όχι, αφιέρωνε πολύ χρόνο και ουσία για να λύνει τα προβλήματα που άλλοι επινόησαν, Φυσικά, δεν ήταν αλάνθαστος και από τα χέρια του είχαν περάσει πολλές και περίπλοκες σπαζοκεφαλιές.
Με τέτοιου είδους προβλήματα, ο Χορόσκα επαναλάμβανε πάντα την ίδια διαδικασία -σχεδόν τελετουργικά. Τα κοίταζε για ώρα και με μια ματιά, σαν ειδικός που ήταν, αποφάσιζε αν το πρόβλημα ανήκε ή όχι στην κατηγορία των άλυτων.
Αν η ματιά του αποφάσιζε ότι ήταν άλυτο, έπαιρνε μια ανάσα και επιχειρούσε να το λύσει.
Πήγαινε καιρός που ο Χορόσκα είχα ανακαλύψει ότι χρειαζόταν επιτυχίες στην ζωή του. Μήπως γι'αυτό είχε αρχίσει να βαριέται όλα αυτά τα αινίγματα? Το θέμα ήταν ότι μετά από κάθε απόπειρα, τον έπιανε αφόρητη ανία και εγκατέλειπε το πρόβλημα κατηγορώντας -στο βάθος του μυαλού του- τον δημιουργό όλων αυτών των προβλημάτων που ούτε ο ίδιος δεν θα μπορούσε να λύσει.
Το ιδανικό θα ήταν να μπορούσαν όλοι να φτιάχνουν τα δικά τους προβλήματα στα μέτρα τους. Έτσι το αριστούργημα του Χορόσκα ήταν ένας λαβύρινθος.
Μια ηλιόλουστη μέρα άρχισε να χτίζει τοίχους με τούβλα σε ένα από τα δωμάτια του τεράστιου σπιτιού του για να κατασκευάσει τον λαβύρινθο σε φυσικό μέγεθος.
Πέρασαν τα χρόνια και ο λαβύρινθος όλο μεγάλωνε και μεταμορφωνόταν μέσα στο σπίτι του.
Ο Χορόσκα τον έκανε όλο και πιο περίπλοκο. Σχεδόν χωρίς να το καταλάβει, ο λαβύρινθος άρχισε να γεμίζει αδιέξοδα.
Ώσπου έγινε μέρος της ζωής του.. δεν περνούσε μια μέρα που να μην προσθέσει ένα τούβλο, να μην κλείσει μια διέξοδο, να μην επιμηκύνει μια στροφή για να δυσκολέψει την διαδρομή.
Έτσι, σιγά σιγά το σπίτι του έγινε ένας κανονικός λαβύρινθος σε φυσικό μέγεθος.
Στην αρχή αυτό τον γέμιζε ικανοποίηση. Ήταν διασκεδαστικό να διασχίζει τους διαδρόμους που το οδηγούσαν κάποιες φορές σε αδιέξοδα. Παρόλο που ο ίδιος το είχε κατασκευάσει ήταν αδύνατο να συγκρατήσει στην μνήμη του όλα τα δρομάκια.
Ήταν ένας λαβύρινθος στα μέτρα του.
Στα δικά του μέτρα.
Ύστερα από εκείνη την στιγμή , ο Χορόσκα άρχισε να καλεί κόσμο στο σπίτι του, στο λαβύρινθο του. Όμως ακόμα και όσοι έδειχναν στην αρχή μεγάλο ενδιαφέρον κατέληγαν να βαρεθούνε σύντομα.
Ο Χορόσκα πρόσφερε ξενάγηση στο σπίτι του, όμως σε λίγη ώρα ο κόσμος αποφάσιζε να φύγει. Λίγο πολύ του έλεγαν όλοι "δεν είναι ζωή αυτή!"
Τελικά ο Χορόσκα δεν άντεξε την αιώνια μοναξιά και μετακόμισε σε ένα σπίτι δίχως λαβυρίνθους όπου μπορούσε άνετα να δέχεται τις επισκέψεις φίλων.
Ωστόσο κάθε φορά που γνώριζε κάποιον που του φαινόταν έξυπνος τον πήγαινε στην αληθινή του κατοικία.
Όπως ακριβώς και ο αεροπόρος στον Μικρό Πρίγκηπα με τον κλειστό και τον ανοικτό βόα, ο Χορόσκα άνοιγε τον λαβύρινθο του σε όσους άξιζαν μια τέτοια στιγμή.
...ο Χορόσκα ποτέ δεν βρήκε κάποιον που να ήθελε να ζήσει μαζί του σε εκείνο το σπίτι.
Άλλοτε με επιτυχία κ άλλοτε όχι, αφιέρωνε πολύ χρόνο και ουσία για να λύνει τα προβλήματα που άλλοι επινόησαν, Φυσικά, δεν ήταν αλάνθαστος και από τα χέρια του είχαν περάσει πολλές και περίπλοκες σπαζοκεφαλιές.
Με τέτοιου είδους προβλήματα, ο Χορόσκα επαναλάμβανε πάντα την ίδια διαδικασία -σχεδόν τελετουργικά. Τα κοίταζε για ώρα και με μια ματιά, σαν ειδικός που ήταν, αποφάσιζε αν το πρόβλημα ανήκε ή όχι στην κατηγορία των άλυτων.
Αν η ματιά του αποφάσιζε ότι ήταν άλυτο, έπαιρνε μια ανάσα και επιχειρούσε να το λύσει.
Πήγαινε καιρός που ο Χορόσκα είχα ανακαλύψει ότι χρειαζόταν επιτυχίες στην ζωή του. Μήπως γι'αυτό είχε αρχίσει να βαριέται όλα αυτά τα αινίγματα? Το θέμα ήταν ότι μετά από κάθε απόπειρα, τον έπιανε αφόρητη ανία και εγκατέλειπε το πρόβλημα κατηγορώντας -στο βάθος του μυαλού του- τον δημιουργό όλων αυτών των προβλημάτων που ούτε ο ίδιος δεν θα μπορούσε να λύσει.
Το ιδανικό θα ήταν να μπορούσαν όλοι να φτιάχνουν τα δικά τους προβλήματα στα μέτρα τους. Έτσι το αριστούργημα του Χορόσκα ήταν ένας λαβύρινθος.
Μια ηλιόλουστη μέρα άρχισε να χτίζει τοίχους με τούβλα σε ένα από τα δωμάτια του τεράστιου σπιτιού του για να κατασκευάσει τον λαβύρινθο σε φυσικό μέγεθος.
Πέρασαν τα χρόνια και ο λαβύρινθος όλο μεγάλωνε και μεταμορφωνόταν μέσα στο σπίτι του.
Ο Χορόσκα τον έκανε όλο και πιο περίπλοκο. Σχεδόν χωρίς να το καταλάβει, ο λαβύρινθος άρχισε να γεμίζει αδιέξοδα.
Ώσπου έγινε μέρος της ζωής του.. δεν περνούσε μια μέρα που να μην προσθέσει ένα τούβλο, να μην κλείσει μια διέξοδο, να μην επιμηκύνει μια στροφή για να δυσκολέψει την διαδρομή.
Έτσι, σιγά σιγά το σπίτι του έγινε ένας κανονικός λαβύρινθος σε φυσικό μέγεθος.
Στην αρχή αυτό τον γέμιζε ικανοποίηση. Ήταν διασκεδαστικό να διασχίζει τους διαδρόμους που το οδηγούσαν κάποιες φορές σε αδιέξοδα. Παρόλο που ο ίδιος το είχε κατασκευάσει ήταν αδύνατο να συγκρατήσει στην μνήμη του όλα τα δρομάκια.
Ήταν ένας λαβύρινθος στα μέτρα του.
Στα δικά του μέτρα.
Ύστερα από εκείνη την στιγμή , ο Χορόσκα άρχισε να καλεί κόσμο στο σπίτι του, στο λαβύρινθο του. Όμως ακόμα και όσοι έδειχναν στην αρχή μεγάλο ενδιαφέρον κατέληγαν να βαρεθούνε σύντομα.
Ο Χορόσκα πρόσφερε ξενάγηση στο σπίτι του, όμως σε λίγη ώρα ο κόσμος αποφάσιζε να φύγει. Λίγο πολύ του έλεγαν όλοι "δεν είναι ζωή αυτή!"
Τελικά ο Χορόσκα δεν άντεξε την αιώνια μοναξιά και μετακόμισε σε ένα σπίτι δίχως λαβυρίνθους όπου μπορούσε άνετα να δέχεται τις επισκέψεις φίλων.
Ωστόσο κάθε φορά που γνώριζε κάποιον που του φαινόταν έξυπνος τον πήγαινε στην αληθινή του κατοικία.
Όπως ακριβώς και ο αεροπόρος στον Μικρό Πρίγκηπα με τον κλειστό και τον ανοικτό βόα, ο Χορόσκα άνοιγε τον λαβύρινθο του σε όσους άξιζαν μια τέτοια στιγμή.
...ο Χορόσκα ποτέ δεν βρήκε κάποιον που να ήθελε να ζήσει μαζί του σε εκείνο το σπίτι.
